बुधवार, ५ नोव्हेंबर, २०१४

केस खाणारा माणूस

काल ऑटो ने रात्री लिंकरोड वरून घरी जात होतो... रिक्षा ला समांतर अशी एक स्कूटर धावताना पहिली...सहज लक्ष गेलं चालवणार्याकडे तर त्याचे हात हेल्मेट मधून कपाळाच्या वर जिथून थोडे केस बाहेर येतात तिथून केस खेचताना पहिले आणि पुढे पाहिलं तर तो हात. त्याने तोंडाजवळ नेला..म्हणजे तो केस तो खात होता... माझी ऑटो पुढे निघाली परत थोड्या वेळाने तीच स्कूटर दिसली .... यावेळी परत तेच पाहिलं...केस खेचून काढले कि ते केस तो सरळ खाण्यात मग्न होता... मी मनात टिपून ठेवलं ... कुठल्यातरी CHARACTER साठी हि सवय वापरता येईल. असो

शुक्रवार, ८ फेब्रुवारी, २०१३

घर्रर्र्रर्रर्र्रर्रर्र्रर्रर्र्रर्रर्र्रर्रर्र्रर्रर्र्रर्रर्र्रर्रर्र्र

नेहमी प्रमाणे फोटोशॉप मध्ये धुमाकूळ माजवून ...क्लिक क्लीकाट करून येडझव्या  client आणि अर्धवट डिजाइन सेन्स असलेल्या मार्केटिंग च्या एमबीएन्चे समाधान करून तो ऑफिस मधून निघाला पिवळ्या धम्मक दिव्यांनी भरलेल्या सुनसान रस्त्यावर चा शुकशुकाट त्याची वाटच पाहत होता ....तो industrial एरिया असल्यामुळे तिथे ८ नंतर शुकशुकाट रहायला येत असे ... पिवळसर प्रकाश असलेल्या रस्त्यावरचा काळा शुकशुकाट ...

मळकट चिंध्या सारखे राखाडी रंगाचे केस असलेले रिक्षावाले त्याच्याकडे संशयाने पहायला लागले...हाच तो घरापर्यंत रिक्षा नेणारा... आत्ता आपल्याला हा नेहमीचा प्रश्न विचारणार ... कुठल्या तोंडाने याला हो म्हणायचा ....आपल्याला तर याच एरियात रिक्षा फिरवून जीवन साजरं करायचंय  ....लांबचं भाडं दुष्मनाला मिळो ....त्याने पहिल्याच रिक्षावाल्याला विचारले मीरा रोड...? आणि रिक्षावाला संमोहित असल्यासारखा "हो" म्हणाला....त्याला आश्चर्य वाटले आणि बरे हि लहान लहान गोष्टीत त्याला हल्ली फार चिंता वाटत असे...रिक्षाची चिंता मिटली होती... लाल भडक डोळे असल्यासारखे आकडे असलेला तो लोखंडी चेहरा १५ आकडा दाखवू लागला....आणि रिक्षा खड्ड्यातून उडत उडत निघाला पण .... हल्ली थंडी पडू लागली होती ... एखादा अनोळखी नातेवाईक खूप दिवस अनपेक्षितरित्या घरात तळ ठोकून बसल्यासारखी हि थंडी हल्ली बरेच दिवस त्याला रात्री गारठवत होती...रिक्षात तो बरोबर मध्यभागी बसला होता ...रिकाम्या रिक्षात तो बरोबर मध्ये बसत असे ....एका रिक्षावाल्याने त्याला एकदा तसे सांगितले होते तेंव्हा पासून तो तसाच बसायचा .... दोन्ही दरवाजातून थंड हवा ओरबाडत होती  ....  मध्ये अंग चोरून दोन्ही बाजूचे हल्ले सहन करत तो बसला होता घर्रर्र्रर्रर्र्रर्रर्र्रर्रर्र्रर्रर्र्रर्रर्र्रर्रर्र्रर्रर्र्रर्रर्र्र....रिक्षावाला खड्ड्यांची पर्वा न करता गाडी सुसाट पळवत होता .... खड्ड्यांची काळजी घेऊन रिक्षा चालवणारा माणुस भेटून त्याला साडेतीन वर्ष झाली होती .... रिक्षावाल्यांची त्याला चीड हि होती कधी कधी त्यांचे प्रश्न त्याला समजल्यासारखे हि वाटायचे पण हल्ली तो काही भांडणे करत नसे...घर्रर्र्रर्रर्र्रर्रर्र्रर्रर्र्रर्रर्र्रर्रर्र्रर्रर्र्रर्रर्र्रर्रर्र्र.....असंख्य निरनिराळ्या प्रकारच्या गाड्या दोन्ही बाजूनी पळत होत्या ...काहीना रिक्षा मागे टाकत होती .... काही रिक्षाला मागे टाकत होत्या .... आणि अचानक डीवायडर फोडून एक स्कोर्पिओ त्याच्या रिक्षाला आदळली .....ह्याला कळलाच नाही रिक्षाचा पिंजरा झाला .... लोक मदतीला आले याला जास्त लागला नव्हता .... याने पण जास्त विचार केला नाही....घर्रर्र्रर्रर्र्रर्रर्र्रर्रर्र्रर्रर्र्रर्रर्र्रर्रर्र्रर्रर्र्रर्रर्र्र.....रिक्षा आत्ता सुपर फास्ट झाली होती .... मधेच रिक्षाच्या खाली एक ३ वर्षाची मुलगी रस्ता क्रोस करत असताना आली .... तिला बसलेला धक्का इतका जबरदस्त होता कि ती दूर १० फुट फेकली गेली ... तो पुढे जाऊन त्याने त्या मुलीला पाहिलं तर तिचा डावा हात डिस्लोकेट झाला होता...याचा पण झाला होता.... मोजून ५ वेळा....या वेळी पण त्याने जास्त विचार केला नाही... घर्रर्र्रर्रर्र्रर्रर्र्रर्रर्र्रर्रर्र्रर्रर्र्रर्रर्र्रर्रर्र्रर्रर्र्र....त्याला नेहमी वाटणाऱ्या भीतीदायक विचारांमध्ये तो  रमला होता ... पुढे त्याची रिक्षा प्रचंड वेगामुळे नेहमीप्रमाणे काहीही कारण नसताना...उलटी होऊन पुढे फरफटत गेली... बहुदा पुढचे चाक निखळले असेल ....एकदा खरेच तसे निखळले होते पण रिक्षा उलटी बिल्टी नव्हती झाली पुढचे सर्व इमजिनेशन याचे होते.... हा मेला होता...कि जखमी होता हे त्याला कधी काळात नसे.....कारण तो तेव्हढाच विचार करत असे....घर्रर्र्रर्रर्र्रर्रर्र्रर्रर्र्रर्रर्र्रर्रर्र्रर्रर्र्रर्रर्र्रर्रर्र्र......रिक्षा धावत होती सगळा जग मागे टाकत होती ..... त्याला विरळ वस्तीच्या जवळ एक बेवडा दिसला जमिनीवर पार आडवा पडला होता सगळ्या जमिनीवर पडलेल्या बेवड्यानसारखे याने पण हाफ शर्ट आणि हाफ प्यांट घातली होती .... लहानपणापासून याने पहिले होते जे पण बेवडे असतात आणि ते जेंव्हा टाईट होऊन जमिनीशी प्रेम करू लागतात तेंव्हा तेंव्हा ते हाफ प्यांट मधेंच असतात .....कित्येक बेवडे त्याने पहिले होते....या बेवड्याने हिरव्या रंगाची प्यांट घातली होती ...हिरव्या रंगाची प्यांट...द्याध्ये त्या बेवड्याचे त्याला कौतुक वाटले...हिरव्या रंगाची प्यांट घालणे सोपी गोष्ट नाही .... घर्रर्र्रर्रर्र्रर्रर्र्रर्रर्र्रर्रर्र्रर्रर्र्रर्रर्र्रर्रर्र्रर्रर्र्र......आज दुसर्या रिक्षातून येउन अचानक त्याला कोणी पकडला नाही .....हाही त्याचा एक विचार होता.... चालत्या रिक्षातून त्याला कोणीतरी ओळखेल आणि खाली उतरवेल....का त्याचे कारण तो कधी शोधू शकला नाही रिक्षातल्या लाल भडक आकड्यांनी शंभरी ओलांडली ....

आता घर जवळ आलं त्याला हायसं वाटू लागला....चेक्नाक्यावरचा तो घाणेरडा ट्राफिक , धूळ, मुजोर रिक्षावाले , गळ्यात पडणारे छक्के ,पोलिसांच्या नको त्या भागात नोटा सारून रस्त्याच्या मधेच मोठ मोठाले ट्यान्कर, ट्रक उभे केले होते ..... हा रिक्षातून उतरला आणि त्याने प्रत्येक अनधिकृत जागा अडवलेल्या ट्रक च्या खाली जाऊन बॉम्ब लावले...असे कित्येक वेळा त्याने केल होतं .... ट्रक वाले पण हैराण झाले होते साला इथे कर्ज काढून ट्रक घ्यायचे आणि रोज सकाळी येउन बघतो तर कोणीतरी ते उडवून कचरा करून टाकलेला .... त्याला एक दिवस खात्री होती कि एक दिवस असा येईल कि ट्रक वाले कंटाळून त्या जागेत अनधिकृत रित्या गाड्या पार्क करणार नाहीत .... मग तिथे गर्दी जमणार नाही... सगळं मोकळं होईल ...एक दिवस त्याने तशी पत्रके पण टाकली होती .... "यहा पार्क करोगे तो बम से रोज उडा देंगे " असा पोस्टर त्यानेच डिझाईन केला होता ... ब्ल्याक आणि व्हाईट रंगात ....त्याला तेच दोन रंग आवडायचे ..... त्याने बॉम्ब लावला ....जास्त विचार केला नाही घर्रर्र्रर्रर्र्रर्रर्र्रर्रर्र्रर्रर्र्रर्रर्र्रर्रर्र्रर्रर्र्रर्रर्र्र....रिक्षा वाल्याला नेमका लेफ्ट turn लो असा कधी सांगायचं याचा विचार त्याच डोकं कातरू लागला ....शेवटी त्याने सांगून टाकलं .... आगे से लेफ्ट turn लेना ...शोर्टकट है ..... २५६ रिक्षावाल्यांना त्याने हा शोर्टकट शिकवला होता ...हा २५७ वा ....घर्रर्र्रर्रर्र्रर्रर्र्रर्रर्र्रर्रर्र्रर्रर्र्रर्रर्र्रर्रर्र्रर्रर्र्र....त्या शोर्टकट वरच एकदा त्याच्या म्हणजे रिक्षावाल्याच्या रिक्षाचे पुढचे चाक निखळले होते.... कसली प्रचंड खड खड होऊन गाडी थांबली होती ...पण विशेष म्हणजे त्याला तेंव्हा काहीच वाटलं नव्हतं ....कारण ती घटना खरी होती...जर हे कल्पनेत झालं असतं तर imagination ला वाव होता...नाडीचे ठोके वाढायला वाव होता ... डोकं गच्च व्हायला वाव होता .... रिक्षा वाटेतले सगळे अडथळे पार करून त्याच्या बिल्डींग समोर थांबली ...याने पूर्ण पैसे दिले .... आत्मविश्वासाने तो खाली उतरला ....त्याला किंचित आनंद झाला होता ...रोज वाढणारा बिपी आज एवढं सगळं करून हि वाढला नव्हता.... तो सरळ घरी पोचला....घरी त्याच्या छोट्या चिंटू मामाने दरवाजा  उघडला...ती त्याची छोटीशी  मुलगी होती ...तिला पाहून त्याचा न वाढलेलं बिपी पण नॉर्मलला आलं .... तो माणसात आला.... खालचा रिक्षावाला पण नवीन भाडे घेऊन सुसाट हायवे वर उडू लागला...घर्रर्र्रर्रर्र्रर्रर्र्रर्रर्र्रर्रर्र्रर्रर्र्रर्रर्र्रर्रर्र्रर्रर्र्र

मंगळवार, २७ नोव्हेंबर, २०१२

माझा हात डीसलोकेट होतो त्याची गोष्ट !!!

गोष्ट तशी फार साधी आहे ...माझा हात ह्या शनिवारी डाव्या खांद्यातून निखळला ...म्हणजे तो काही पहिल्यांदाच नाही निखळला या अगोदर हि त्याने आपले स्थान ३ वेळा सोडले होते, हि चौथी वेळ , त्याचं अस झालं 

दिवस पावसाचे होते ...वेळ संध्याकाळची ती हि कोकणात ....गौरी गणपतीचे दिवस होते. आमच्या इथे सगळ्यात प्रथम आमच्या गणपतीची आरती करून मग आम्ही इतर घरात आरती व भजनासाठी जात असू. त्या दिवशी आमच्या वाडीतले सगळ्यात शेवटच्या घरात गणपती निम्मित भजन होते..गौरी आलेल्या होत्या, त्या निम्मिताने ते होते बहुदा ... त्या वर्षी पाउस हि चालू असायचा मध्ये मध्ये ... सगळीकडे ओले ओले हिरवेगार वातावरण (पहा माझा video सखिये ;) ) संध्याकाळी ६/७ च्या सुमारास मी त्या घराच्या अंगणात पोहचलो ... पाउस नुकताच पडून गेलेला होता... सगळीकडे रिप रिप होती ....मी अंगणात टाकलेल्या दगडांवरून पाणी चुकवत घरात शिरत होतो. घराच्या उंबर्या जवळ आलो... आता एक पाय दाराच्या आत असलेल्या ओलसर जमिनीवरच्या पायपुसण्यावर आणि दुसरा पाय दाराच्या बाहेर अंगणात असलेल्या दगडावर (चिरा म्हणतात त्याला कोकणात) असा होता. मी मागचा पाय उचलणार तोच माझा तोल गेला आणि मी ओलसर पाय पुसण्या वरून घसरलो आणि पडलो ... हे सगळा इतका पटकन झाला कि उभा असलेलो मी कधी दारात आडवा झालो हे मला अजूनही कळलेलं नाही...आणि खाली पडताना मी जास्त लागू नये म्हणून दोन्ही हातानी दरवाजाच्या चौकटीला दाबून धरला आणि त्या वजनाने माझा डाव्या हातावर pressure आला आणि हाताने निषेध म्हणून आपली जागा खांद्यातून सोडली .... आपण पडलोय ..बर्यापैकी सावरलोय , थोडे कपडे खराब झालेत पण ते चालायचंच ....असं म्हणून मी समोर बसलेल्या माझ्या समस्त काका वर्गाला "मी बरा आहे ...जास्त नाही लागलेलं " अस म्हणायला सुरुवात केली तेंव्हा मला कळले कि आपण डावा हात खांद्यापासून हलवू शकत नाही आहोत. हलवला कि १०० सुया टोचाव्यात तसं टोचतंय...मग कळालं कि डाव्या हाताची बोटे पण नुसती हलवली तरी खांद्यातून वेदना सरळ डोक्यात घुस्तेय....तेंव्हा जमलेल्या प्रेक्षक वर्गाने जाहीर केला कि माझा हात  डीसलोकेट झालेला आहे......बोला विठठल SSS ..विठठल SSS पुंडलिक वरदा....

अजून एक भयानक गोष्ट मी माझ्या डोळ्यांनी पहिली ती खांद्याजवळ हाडाचे टोक वर आलेले दिसत होते म्हणजे normally तिथे सपाट जागा असते तिथे एक टोक वर आलं होतं ...क्षण भर डोळ्यासमोर पांढरा अंधार पसरला...मग पाणी प्यालो. बर्र वाटलं ...आता पुढे कायम्हणून विचारलं तर माझ्या काकांनी मला आमचे एक आजोबा आहेत गावाला (शांताराम अप्पा नावाने त्यांना अख्खा गाव ओळखतो ) त्यांच्याकडे नेण्याची घाई चालवली होती ..ते असल्या गोष्टींसाठी मोठे अनुभवी म्हणून प्रसिद्ध होते ....अजून हि आहेत ....त्यांनी मला समोर बसवलं .... घरातल्या सगळ्यांनी यथेछ चौकश्या केलेल्याच होत्या... मजेची गोष्ट म्हणजे त्या आजोबांनी मला काहीही  विचारला नाही...माझ्या डोक्यावरून हात फिरवला आणि खांद्याकडे बघत, हाताने चाचपत म्हणाले "अच्छा असं आहे तर ... डॉक्टर तरी काय करणार आहे...आपण बघू अस म्हणून त्यांनी थंड पाणी मागवलं, मला वाटलं माझ्यासाठीच मागवताहेत :) मी त्यांना म्हणालो "अहो मला पाणी नको मी प्यायलोय" तरम्हणतात कसे ...अरे नंतर पण पिशील रे ...अस म्हणून आणलेले थोडे  पाणी सरळ माझ्या डोक्यावर ओतले ...डोकं थंड झालं...त्यांनी हळूच त्यांचा एक हात माझ्या काखेत घातला आणि एका हाताने मनगट पकडलं .... काखेत हात लागल्याने मला ठणका लागला....आजू बाजूची माणसे आत्ता याचं कसं होणार ? अश्या नजरेने बघत होती...मग त्यांनी हळू हळू हात आपल्या हातात घेतला आणि पकड घट्ट  केली...मग हळू हळू तो दुखरा हात जागेवरच वर करू लागले....ब्रम्हांड आठवलं ...डोक्यापासून पाया पर्यंत एकच वेदना पळू लागली...हात वर करत करत त्यांनी जोरात असला ओढला 
कि खांद्यात कुठून तरी हललेला माझा हात परत त्या पोकळीत जाऊन बसला ....बसताना त्याने "टकक " असा आवाज हि काढला आणि शेवटची जीवघेणी वेदना परत माझ्या डोक्यात गेली... मग त्यांनी आधीच आणलेलं पाणी पिण्याशिवाय गत्यंतर नव्हतं 
... ते पाणी प्यायलो (तेंव्हा कळलं ते पाणी त्यांनी का मागवून ठेवल होतं.) आणि इतका बरं वाटायला लागलं ...वा ... खांद्यात थोड्या वेदना होत्या पण त्या सहन करण्या इतक्या होत्या..... मुरगळल्यावर जसं होतं तसं वाटत होतं ....मी खुश झालो चला संकट टळलं  ....मी आजोबांच्या पाया पडून आभार मानून घरी जायला निघालो ...आलो तेंव्हा काकांचा आधार घेऊन आलो होतो....जाताना एकदम काहीच न झाल्यासारखा वाटत होतं ...त्या आनंदात आजोबांनी सांगितलेली एक गोष्ट मी ऐकलीच नाही .... "आता जास्त हात हलवू नको रे....हाताला विश्रांती दे... हे त्यांचे शब्द मी ऐकलेच नाहीत."

घरी आलो आई, बाबा, काका आणि समस्त काक्यांनी चौकश्या करून माहिती करून घेतली .... मी वाघ मारून यावा तसा सगळा वृतांत त्यांना सांगितला (तेंव्हा मला कुठे माहित होतं ..परत वाघ मारावा लागणार आहे ते )
आईने गरम पाणी करून हात शेकायला घेतला ...शेकाशेकी झाली ओले अंग पुसण्यासाठी मी टॉवेल घेतला..पाठ पुसता पुसता हाताची जी काय अवस्था होते तशी झाली आणि परत डाव्या हातात काहीतरी झाल....परत त्याच वेदनेचा स्फोट !!!! बापरे परत एकदा 
हात निसटला ....खरच वाटेना !!! पण होतं .... डावा हात मरणाचा दुखत होता...परत आजोबांच्या घरी माझा चुलत भाऊ ऋषी निरोप घेऊन गेला तेंव्हा कळले कि आजोबा नेहमीप्रमाणे तिठ्यावर (एसटी स्टयांड वर )गेलेत ...मग ऋषी त्यांना गाठायला पळाला.
इकडे घरी हलकल्लोळ माजला होता वेदनेचा... यावेळी जास्तच दुखू लागलं होतं ....एका जागेवर बसवेना कि चालता पण येईना .....मग सुमारे १५ मिनिटे वाट बघितल्यावर आजोबा पुन्हा आले ...पुन्हा पाण्याचा ग्लास आला...पुन्हा हात काखे खाली ...पुन्हा टक्क आवाज आणि हुशः आराम!

त्यावेळी सगळ्यात आनंदाची सुखाची चैनीची गोष्ट कुठली असेल तर ती म्हणजे हात परत जागेवर आला ती आणि वेदना थांबली ती.... अशा रीतीने माझा हात एका दिवशीच २ वेळा निसटला.

तिसर्यांदा पुन्हा निसटला त्याची गोष्ट:
पहिला हाताच्या गोष्टीला आता सुमारे १ वर्ष होत आलं होतं ... ऑफिस त्यावेळी अंधेरी वेस्ट ला होतं ....ट्रेन ने घरी जायची चांगली सवय मला होती (आता रिक्षाची लागलीय) त्यावेळी १ नंबर वरून रात्री ८.२८ मिनिटाची गाडी विरार करता सुटत असे गर्दी पण जास्त नसे तेंव्हा मी ती पकडायचो त्या दिवशी ती २ नंबर वर आली रिकामी ट्रेन होती मी चढलो पण का कुणास ठाऊक मी जास्त आत न जाता चढलो तिथेच थांबलो दोन्ही हात पूर्ण वर करून मी ह्यांडल पकडले होते. आणि माझ्या मागून विरार वासियांचा लोंढा ट्रेन मध्ये घुसू लागला....आवरता आवरेना ... मी हाताने घट्ट पकडून ठेवला तरी माझं पूर्ण शरीर त्या लोंढ्या बरोबर पुढे जायला लागला होतं ...माझा हात मी अजून घट्ट धरून ठेवला होता वरच्या ह्यांडल ना ....आणि ...आणि ....डाव्या हातातून परत एकदा वीज चमकून गेली ... एका क्षणात मला पुढची चित्र दिसायला लागली .... मी उजव्या हाताने डावा हात धरून तोंड वेडं वाकडं करून 
दात ओठ खात ओरडत होतो ....अर्रे हात डीसलोकेट हो गाय है मेरा....धक्का मत दो .... विरार ट्रेन होती ती ...गर्दी म्हणजे तिचा प्राण
.....तरी हि काही लोकांनी मला दरवाजा जवळ उभा राहायला सांगितलं ...काही लोकांनी धीर दिला ....मी जीव मुठीत धरून केलेला तो प्रवास अजून हि मला आठवतोय ...मला मीरा रोड ला उतरायचं होतं वडिलांना सांगितलं होतं परत एकदा हाताने हात दाखवलाय म्हणून....  एक एक स्टेशन येत होत...गर्दी अंगावर चाल करून येत होती...मी प्रत्येक वेळी ओरडत होतो ....अर्रे संभालो यार्र ...हात डीसलोकेट हो गया हय !!!! ज्यांना कळत होतं ते लोकं चुकचुकत होते .... आणि शेवटी एकदाचं मीरा रोड आलं ... आयुष्यात पहिल्यांदा मला मिरा रोड स्टेशन आल्याचा आनंद झाला असेल ..... एका सहृदय मुलाने माझी ब्याग घेतली तोही उतरला .... मग मी आणि माझे बाबा रिक्षातून हॉस्पिटल मध्ये गेलो तिथे रीतसर x रे...झाले ....इथे आजोबा न्हवते ...पाण्याचा ग्लास नव्हता ...होता एक रुक्ष डॉक्टर ...त्याने परत "टक्क"  आवाज काढून दाखवला ....मी परत हाताला १५ दिवस ब्यांडेज बांधायचा सल्ला घेऊन... बिल चुकवून घरी पोहचलो अशा रीतीने तिसर्यादा हात मोडला त्याची कहाणी समाप्त ....बोला विठठल SSS ..विठठल SSS पुंडलिक वरदा....

चौथ्यांदा पुन्हा निसटला त्याची थोडक्यात गोष्ट: 
थोडक्यात कारण मला माहित्ये तुम्ही हि कंटाळलायत आणि तुमच्या पेक्षा मीही...

हि गोष्ट पण तशी साधीच घरी मी माझी बायको आणि लहान किन्नरी (आई बाबा कार्तिकी एकादशी निम्मित पंढरपूर ला )....रात्रीचे जेवून गप्पा मारत होतो...मी बेड वर बसलेलो होतो ...तो हळू हळू सवयी प्रमाणे झोपता झालो आणि काय सुचलं कुणास ठाऊक मी दोन्ही पाय वर केले आणि शरीर पूर्ण दोन्ही हातावर तोलून धरलं ...फक्त छाती आणि डोकं बेड वर बाकी पूर्ण शरीर वर :) ... हे केलं आणि हळु हळु खाली आलो आणि एका कडेने उठायला गेलो तर...डाव्या हातात वीज...पुढची हॉस्पिटल ला जाई पर्यंतची सर्व दृश्य तुम्ही ...आपण video फोरवर्ड करतो तशी नजरेसमोर आणा .... शेवटी स्लो मोशन मध्ये डॉक्टर चा हात हातात आणि "टक्क" आवाज ... १३०० रु बिल ...हाताला २० दिवस ब्यांडेज बांधायचा सल्ला... अशा रीतीने  चौथ्यांदा  हात मोडला त्याची कहाणी समाप्त ....बोला विठठल SSS ..विठठल SSS पुंडलिक वरदा....

(पण या वेळी तो जो टक्क आवाज आला तो फार लहान होता आणि वेदना पण कमी होती :) )

गुरुवार, ९ ऑगस्ट, २०१२

लिहिणार नक्कीच काहीतरी नवीन लिहिणार ...

मंगळवार, २२ फेब्रुवारी, २०११

कुठलं गाणं कशा साठी ऐकावं?

(noise reduction करणारा ear phone माझ्याकडे आहे (माझा आवडता Creative ६३० ) तुमच्याकडे तसल्याच प्रकारचा किंवा त्यापेक्षा चांगला ear phone असावा
एवढी अपेक्षा म्हणजे पुढे वाचण्याला अर्थ बिर्थ कारण गाण्यातल्या मायन्यूट हरकती इथे जास्त... तर ते कानात असताना जी गाणी ऐकली , त्याचं निरीक्षण )

कुठलं गाणं कशा साठी ऐकावं?


१) माझ्या मराठी मातीचा ...
याच्यात गाणं टिपेला पोचता तेंव्हा एक हाश्शशश्शशश्शशश्शश असा आवाज आहे... (भक्त गणासाठी time stamp : १:१०... एकदा ऐकून पटलं नाही तर जास्त वेळा ऐकावा लागेल...त्याला इलाज नाही)

२) पोराले -आनंदी (चित्रपट: करुथमा)
पाहिल्या अंतर्या मध्ये पार्श्वभूमीला हसत खिदळत धावणाऱ्या मुलींचा आवाज, आणि त्यांच्या बरोबरच पळणारे violine आणि नंतर येणारा लाडिक येलेले येलेले... (विशेष सूचना : हे शूट करण्या साठी "स्टेडी कॅम" जरुरीचा ) (भक्त गणासाठी time stamp : १:२६ )
दुसर्या अंतर्यात एकदा डाव्या कानाला एकदा उजव्या कानाला ऐकू येणाऱ्या बासरीचा आवाज (भ.ग. t : ३:५४ )

३) जबरदस्त (शीर्षक गीत)
या गाण्यात खूपच कमी ताशाचा आवाज वापरलाय..जो खूप आनंद देवून जातो (भ.ग. t : ०:५४)

४) आरोमले (विन्नी थान्डी वारुवाया )
या गाण्यात गायक "आरोमले" म्हणताना किती वेगवेळ्या प्रकारे पिळवटून बोललाय त्यावर बारीक लक्ष ठेवावे... (गाणं संपल्यावर आपल्याला खूप काही मिळालंय हे लोकांना कळू देऊ नये...गप राहावं आणि गाण आठवत राहावं ;) (भ.ग. t : देण्यात काही अर्थ नाही..)

५) नरुमुगाये (इरूवर)
सुरवातीचा मृदुंग ... त्यावरची थाप ... आणि अगरबत्तीच्या धुरा सारखी तरंगणारी करुण बासरी... (भ.ग. t : मिळणार नाही ...कंटाळा आला)

६) सक्कारा (न्यू)
वात्रट म्हणजे अगदी कार्टून छाप drums , "तवील" नावाचं ताल वाद्य (लग्नात बिग्नात असता बघा...), सनई, सगळा सावळा गोंधळ .... पण गंभीरपणे केलेला वात्रट पणा यहा पाया जाता है

७) महम मह माये (पुली)
"अलंटी हाय दि" हे गायिकेने उच्चारलेले शब्द ... अर्थात नुसते तेच ऐकू नका ..पूर्ण गाणं ऐकलात तर मज्जा ... (त्याचं अर्थ .. सेम हिअर, सेम हिअर ... म्हणजे त्या थोर पुरुषाला त्या थोर स्त्री बद्दल ज्या भावना वाटतात त्याच भावना त्या थोर स्त्रीला थोर पुरुषाबद्दल वाटतात, म्हणून ती उच्चारते "इकडे पण असंच, इकडे पण असंच" ) (भक्त गणांनी कृपया शांत राहून गाणं ऐकण्याची कृपा करावी, मंडपाजवळ गोंधळ घालू नये ... नाहीतर प्रत्येकाच्या वडिलांना... घरी जाऊन नाव सांगावं लागेल...) असो शेवटचा कंस वाचल्या न वाचल्या सारखा करावा...

८) एन विटट तोटटतील (gentelman )
गाण्यातील intruldes...गाण्यातील intruldes...गाण्यातील intruldes... अगदी तमिळ हिरव्या गार गावातलं घर ... केळीचं सुवासिक हिरवं पान त्यावर ठेवलेला वाफाळलेला भात ... पितळेच्या पिवळ्या ... चकाकणाऱ्या स्वछ भांड्यात ठेवलेल्या पांढर्या शुभ्र इडल्या ... ही सगळी चित्र डोळ्यासमोर दिसली नाहीत ..... तर सकाळी फिरायला जाताना एकदा ...दुपारी जेवून झाल्यावर २ वेळा आणि रात्री बिछान्यात पडल्या पडल्या नशिबाला दोष द्यावा... अजून मी काय सुचवू ... ;) मी किती ताप घेणार डोक्याला ना? असो ...

९) इन्नवले अडी इन्नवले ( सून री सखी मेरी प्यारी सखी .. "हमसे है मुकाबला" तमिळ मध्ये "कादलन ")
गायकाचा आर्त आवाज... पार्श्वभूमीला वाजणाऱ्या .... (किणकिणणार्या हाच शब्द योग्य ) असंख्य छोट्या मोठ्या घंट्या ... आणि खास दक्षिणात्य स्त्रियांचा कोरस... एका वेळी एक ऐकलंत तरी चालेल ...बघा जमतंय का?

एवढं बोलून मी माझं भाषण संपवतो ...
तुम्हाला काही लिहायचं असल्यास तुम्ही ही लिहू शकता ...

रविवार, ६ फेब्रुवारी, २०११

किन्नरीचे बोरन्हाण...

तुमचे earphone...speakers लावून मगच बघा...


गुरुवार, ११ नोव्हेंबर, २०१०

Texas chainsaw Masscare

Texas chainsaw Masscare (टेक्सास मधलं यांत्रिक करवतीने ने केलेले हत्याकांड असा अर्थ असावा ...असणारच) हा सिनेमा मला जास्त आवडला ... इतर सर्व इंग्रजी सिनेमान्सारखाच तो होता तरी तो जास्त आवडला ... डोक्यात राहिलं कायमचा का तेच शोधण्याचा प्रयत्न ....
पी सी वर इयर फोन लावून एकट्याने मी खूप चित्रपट पाहिलेत त्याची सुरवात बहुदा या सिनेमानेच झाली .... मला भयपट, हॉरर, सायकोपट भयंकर आवडतात ...म्हणजे एकच विषय पण तो वेगळ्या वेगळ्या पद्धतीने कसा मांडलाय हे पाहणं मला अभ्यासाचा विषय वाटतो... सध्या मी "मशिनीष्ट" चा मनापसून अभ्यास करतोय. तर टेक्सास मध्ये सुरवातीचे जे दृश्य येतं ज्यात व्यान मध्ये बसलेले ४/५ मित्र एका निर्जन पण हिरव्या गार रस्त्यावरून चाललेत (अशी सुरुवात असली कि मला जाम मजा येते..(पहा wrong turn १, hills have eyes 1, jipper cripper, haute tension, shaitan (french)) )... आणि अचानक एक पोरगी त्यांच्या गाडीखाली मरता मरता वाचते... पोरं तिला गाडीत घेतात आणि जे काय प्रकार सुरु होतात .... ते मला भयंकर आवडलं... सिनेमात मग हे लोक एका भिकारचोट घरात...(त्या एकाकी घराचे संध्याकाळच्या उन्हात जे लोंग शॉट घेतलेत ते मला का माहित पण फार मनहूस वाटले।) आश्रय घेतात...तिथे असतात ...माणसांना मारून खाणारी एकदम चारी ठाव स्वयंपाक करून शिजवून खाणारी माणसे ... आणि एक पाळीव वेडसर हिंस्र माणूस जो बिनडोकपणे मालकाने सोडला कि कुत्र्यासारखा समोरच्या माणसाला आपल्या यांत्रिक करवतीने कापूनच काढतो ... सिनेमात हे जे काय प्रकार दाखवलेत ते काही वेळा अंगावर शहारे आणतात या सगळ्यात महत्वाची गोष्ट मला वाटली आणि आवडली ती म्हणजे हे सगळे करण्यामागे त्यांनी त्याची कारणे पण दाखवलीत (जास्त डीटेल मध्ये Texas chainsaw Masscare - the begining (हा याचा नंतर आलेला मागचा भाग) यात दाखवलंय) उगाच दाखवायचं म्हणून काहीही विक्षिप्त दाखवलेले नाही...मी तरी त्यांचा राग समजू शकलो. हे सगळं लिहिलेले जाम पुचाट झालंय पण सध्या असंच सुचतंय ... वाटतंय तसाच लिहिलंय .... पुन्हा वाटलं तर पुन्हा लिहीन. हल्ली मला कंसात कंस घालायची बेक्कार सवय लागतेय हे एक विशेष.