मंगळवार, १५ डिसेंबर, २००९

देवमाणसे

नटरंग ची गाणी सारखी सारखी हेडफोन वर ऐकून बहिरे पण आले तर "अजय अतुलना " जबाबदार धरता येईल का?
दिवस भर काम ना करता नुसती गाणी ऐकली आणि ऑफिस मधून नको तिथे लाथ मिळाली तर
"अजय अतुलना " जबाबदार धरता येईल का?
समस्त वाचकहो कसली भन्नाट गाणी दिलेत हो ह्यानी ... ठार वेडे झालो आम्ही ... आनंद यादवांची "नटरंग" कादम्बरी वाचून मी खुप अपसेट झालो होतो...खुप त्रास झाला वाचायला ... अजुनही त्याचा शेवट वाचलेला नाही... पण आज एक मुलाखती मधे वाचला की चित्रपटात शेवट सुखद केल आहे... त्यामुले जिवाला जरा बर्र वाटलं... पण या सिनेमतिली गाणी मात्र अगदी फेटे उडावु झालीत... काय सांगू आणि काय नको ... खेल मांडला सारखा अप्रतिम गाणे... कादंबरी वाचल्या मुले मला जरा जास्तच भावलं... "अप्सरा आली" गाण्यात गुरु ठाकुर चे शब्द ...थेट राम जोशींची आठवण करून देतात...


खेळ मांडला या गाण्यात जेंव्हा खालील ओळी येतात तेंव्हा अजय अतुल चे मोठे पण कळते !
काय काळीज कापू चाल दिलेय !!!

सांडली गा रीतभात |

घेतला वसा तुझा |
तूच वाट दाखीव गा |
खेळ मांडला ||

दावी देवा पैल पार |
पाठीशी तू रहा उभा |
ह्यो तुझ्याच उंबर्यात

खेळ मांडला ||


आणि गाण्यातला शेवटचा ठेका ... काय सांगू महाराजा !!!!
काळजाचा ठेका चुकतोय ऐकता

वा !! अजय अतुल काय हा जीवघेणाखेळ मांडला आहात तुम्ही ! तुम्हालामनाचा मुजरा ... देवमाणसे तुम्ही !

आणि वाचकहो असली मूल्यवानगाणी काही मूल्य देऊन खरेदी कराडाउनलोड करत
... बसुनका... हात जोडून विनंती ...

रविवार, १ नोव्हेंबर, २००९

माझी पहिली विडियो फिल्म

हल्ली नवीन काही लिहावसं वाटतच नाही... त्या मुळे काही लिहिलेले नाही. सर्व ठीक चाललय, काम पण बरच असतं हल्ली ....

रविवारी सहज चाळा म्हणून जुन्या विडियो क्लिप्स घेतल्या आणि त्यात एक गाणे background ला टाकले...विडियो बरोबर खेलण्याचा हा माझा पहिलाच प्रयत्न ... मी तरी हे बनवताना लागलेले २ तास एन्जॉय केले. तुम्हालाही आवडेल अशी आशा करतो... पण बघायच्या आधी स्पीकर चालू करायला विसरु नका...विडियो जागेवरच पूर्ण डाउनलोड होऊ दया अणि मगच प्ले करा नाहीतर तुटक तुटक चालले की मजा जाते ... असा माझा अनुभव आहे.

गणपतीला आमच्या गावच्या एकत्र घरात जमणार्या माझ्या काक्या, माझी आई, बाबा, आणि खुप चुलत काका, काक्या, भावंड या विडियो मधे आहेत... तशीच माजी बायको पण आहे। ती आपले मनोगत या गाण्यातून सांगते अशी कल्पना आहे कारण तिचा हा पहिलाच गौरी गणपतिचा सण होता, मग फ़ुगड्या, झिम्मा, गाणी बरच काय केलन तिने. सुरुवातीला गाडीत झोपलेली आहे तीच आहे सौ.रुचिरा हर्षल चव्हाण.

सोमवार, २८ सप्टेंबर, २००९

लल्लाटी भंडार...

गेला महिनाभर मरणाचा बिझी होतो... आत्ता आत्ता थोडी उसंत मिळतेय.

काल "जोगवा" पाहिला. आणि एक गोष्ट प्रकर्षाने जाणवली. मराठी सिनेमा बदलतोय. सर्व कसं चकचकीत झालंय.
आणि त्या चकचकीतपणा बरोबर आपली माणसे सिनेमा मध्ये उत्कृष्ट विचार हि देतायत. चाकोरी बाहेर जाऊन वेगळा विचार मांडतायत. त्या हाडीप्पा फाडीप्पा आणि wanted fanted पेक्षा खूप चांगलं बनतंय मराठीत.

"जोगवा" सिनेमा हि या सगळ्या गोष्टीत चपखल बसतो. वेगळी कथा, सकस अभिनय आणि नेहमी प्रमाणे मराठी चित्रपटात न ऐकू येणारा sound असलेली अजय अतुल यांची गाणी. हि दोन माणसे भन्नाट काम करतायत.

जोगवा मध्ये मला जाणवलेली एक गोष्ट म्हणजे सगळी पात्र अभिनय छान करतात पण त्यांचे अन्याय सहन करण्याची वृत्ती पटकन convince होत नाही. म्हणजे ती माणसे जास्त विरोध न करता जोगता आणि जोगतीण बनून जातात. दोन्ही पात्र थोडी बंडखोर आहेत, थोडी धीट आहेत, तायप्पा (उपेंद्र लिमये ) तर गाव बाहेर नोकरी हि करून आलाय. मग जेंव्हा त्यांना तथाकाथित समाजाबाहेर काढलं जातं.... तेंव्हा त्यांचा विरोध अजून परिणामकारक दाखवायला पाहिजे होता. (ती पळून का जात नाहीत असा हि विचार माज्या मनात आला. )

वरील माझे हे विचार चित्रपट पाहताना फ़क़्त जाणवतात , ते खटकत नाहीत.
कारण चित्रपटाची बांधणी अशी केली आहे कि तुम्ही त्यात पूर्ण गुंगून जाल. त्या गावातल्या माणसांची, अंध श्रद्धेने उध्वस्थ केलेल्या माणसांची गोष्ट तुमच्या मनाला कुठेतरी लागून राहील.... एवढं नक्क्की. किशोर कदम , उपेंद्र लिमये यांचा अभिनय तर एकदम जबरदस्त !!!! पार्श्व संगीत, छाया चित्रण एकदम पाहण्यासारखं ....

चित्रपट संपल्यावर माज्या डोक्यात उरलं ते म्हणजे कसली तरी वेगळीच चेतना देणारे "लल्लाटी भंडार... " हे गाणे आणि त्यावर हळदीने माखलेला बेभान होऊन चोन्ड्के (एक ग्रामीण वाद्य ) वाजवणारा उपेंद्र लिमये.

थोडक्यात सांगू का ... हा चित्रपट थेटरात जाऊन पहा .... उगाच कशाला वेळ लावायचा हे वाचण्यात ?

ता.क. : किशोर कदम पण डोक्यात राहतो... त्यांच्या अभिनयाला सलाम !

गुरुवार, १३ ऑगस्ट, २००९


दर १५ ऑगस्ट ला काही ना काही संकट आहेच ... कधी अतिरेक्यांचे बोम्ब्स्फोट... कधी पुर ... तर कधी काय तर कधी काय... या वेळी स्वाइन फ्लू चे संकट ... आशा करतो या स्वतंत्र दिनी या रोगापासून सगळे स्वतंत्र होवोत ...

मंगळवार, ११ ऑगस्ट, २००९

करू शकतो का हो असा काही कायदा?

च्यायला या स्वाइन फ्लू ने तर वाट लावलीय ... टीवी वाले दुष्काळी काम मिळाल्या सारखे मन लावून लोकाना घाबरवतायत, मी पण कधी panic होतो, कधी समजदार होतो...कधी थोडा निश्कळजिपणा करतोय. असो

कसाब चे लाड चालूच आहेत... आत्ता काय तर राख्या बांधायला हव्यात त्याला... एकाच मुस्कटत दया ना त्याला कशाला बोलू देता त्याला काहीही ... श्य्या... कायद्याचाच फायदा घेतोय साला ... सगळे षंढ बनलेत त्याच्यासमोर, तो पण मनातल्या मनात हसतअसेल
(उघड पण हसत असेल...आणि हस्तोच तो ) बोलत असेल कसं येडा बनाव्तोय या भारत सरकारला ... पोलिसाना ....जनतेला .... त्यांचाच कायदा ...त्यांच्याच गळ्यात... नाहीतरी मला मराय्चेच आहे ... जरा यांची मजा करून मरू .... अजुन माझ्यासारखे येतीलच यांची मजा घ्यायला ... काय मस्त देश आहे...

मी म्हणतो कसाब ला खरी शिक्षा द्यायची असेल ना तर त्याच्या मनात जे चाललय ना त्याच्या उलट किंवा काहीतरी बेक्कार करा त्याच्याबद्दल ... त्याला वाटत असेल हे लोक चिडून आपल्याला मारतील, फाशी देतील...
त्याला फाशी द्यायचीच नाही....नो नो .... प्रश्नच नाही... त्याला जिन्वत ठेवायचा ..... थोडा थोडा त्रास देऊन .... म्हणजे त्याच्या हाताचा अंगठा काढून टाकायचा ... (जरा imagine करा तुम्हालाएकही अंगठा नसेल तर कशी गत होते ते पहा )... किंवा त्याला रोज पोटात दुखेल .... रोज अमांश होइल पण जास्त त्रास ही होणार नाही असे औषध दया ... रोज मरून जिवंत राहिला पाहिजे असे करा... थोडक्यात ...

आणि एक करा दर आठवड्याला त्याच्या हातात एक बन्दूक दया आणि त्याच्या कडून इतर पकडलेल्या अतिरेक्यांना गोळ्या मारायला सांगा... सगळ्या देशातले अतिरेकी त्याच्या हातुन ठार होऊ दयात... दर आठवड्याला १० तरी मेले पहिजेतच ... बघू किती थंड पणे मारू शकतो आपल्या भाऊबंधाना ... खरा अतिरेकी आहे ना तो ... मारू दे ना त्याला ... बिचार्या निरपराध लोकाना , लहान मुलाना मारताना जो विकृत चेहरा ठेवून हसत होता तसा होतो का पाहुया त्याचा लोकाना मारताना ....

करू शकतो का हो असा काही कायदा?

आमचे थोरले महाराज असते तर लगेच पास केला असता हा कायदा... गुन्हेगाराना शिक्षा आणि जरब बसण्यासाठी त्यानी काय केले हे इतिहास वाचताना कळतेच... पण आता महाराज नाहीत .... त्यांच्या जबरी शिक्षा नाहीत ....फक्त गुन्हेगार मात्र उरलेत ... मोकाट !

बुधवार, २९ जुलै, २००९

१० दिवसांचा बाप

२१ july ला दुपारी १:४२ वाजता माझी मुलगी जन्माला आली ...पोरगी खरतर रात्रि ४ पासून यायला बघत होती ... पण आई ला कळा पुरेश्या येत नव्हत्या ... मी भल्या सकाळी मीरा रोड वरुन पनवेल ला पोहचलो... पनवेल्च्या डॉक्टर गुणे म्यादमची खासियत अशी की सीज़र जितका टाळाय्चे तितक्या त्या टाळतात (मी पाहिलेल्या एकदम हुशार आणि शिस्तप्रिय डॉक्टर ) ... पण कळा देताना पुरेश्या ना देता आल्यामुले ... बाळाचे डोके मागुन सुजले...मग सीजर शिवाय पर्याय नाही... असे डॉक्टर म्हणल्या
पटकन निर्णय घेतला... आणि २०/२५ मिनिटात आमची चींटी या जगात आली ... इवले इवले हात पाय ... छोटुसा नाक ... गुलाबी गुलाबी ओठ ... कमाल म्हणजे झाल्या झाल्या नर्स जेंव्हा दाखवायला आली ... "ही पहा तुमची पोरगी... " तेंवा ते इटुकल बाळ माज्याकडे पाहून चक्क हसलं ... बापाला पहिल्या भेटीतच smile दिलं पोरीने ... हे सर्व बघता बघता का कुणास ठाउक सगळ धूसर दिसायला लागलं ... डोळ्यात पाणी कधी जमा झालं कळालच नाही... आमच्या घरात कोणालाच पडत नाहीत अश्या खळया गालावर घेउन पोरगी हसत होती.

सदा चिडखोर बापाला रडवुन हसवाणारि एक छोटीशी पोरगी माज्या आयुष्यात आली ... मी "बाप" झालो... बाजिरावाला बेटी झाली.

सध्या माझे वय १० दिवसांचा बाप असे आहे ;)

मंगळवार, १४ जुलै, २००९

अजिबात आवडला नाही..

परवा "transformers- revenge of the fallen" पहिला...अजिबात आवडला नाही..
संपूर्ण चित्रपट भर महामूर्ख यंत्रांचा धुमाकूळ चालू होता... नुसता गोंधळ ... त्यात कथा एकदम भंगार...

मला याचा पहिला भाग खूप आवडला होता... मस्त होता...

यात मात्र मायकल बे ने अति शहाणपणा करत काही हि दाखवलाय...त्याला मेल केलाय माजे पैसे मला परत हवे म्हणून ...
चायाला आम्हाला कोणी असे करोडो रुपये दिले आणि special effects वाल्यांची टीम दिली तर आमच्या डोक्यात असलेले सर्व आम्ही नक्कीच या चित्रपटापेक्षा चांगले बनवून दाखवू...मस्करी/ अतिशयोक्ती नाही...

मूळ सिनेमाची जी कल्पना आहे ती भन्नाट आहे...प्रश्नच नाही... पण पडद्यावर जे काही दाखवलाय... ते मला चीड आणणारे होते ...संवाद तर डोक्यात जात होते... एक एक वाक्याचे संवाद .... ते पण मरणाच्या घाईत ....

आणि अमेरिकन आर्मी स्वतःला कोण समजते .... जगात आम्ही कुठेही काही हि झाले तरी डोकं थंड ठेऊन लढाया करू शकतो... तेच तेच air force चे लाँग शोट्स... मागे एक विमान ...पुढे १०/१२ सैनिक आपल्या दिशेने हेल्मेट हातात पकडून चालत येतायत ...किती वेळ तेच तेच .... किती हि मोठा संकट आले तरी हि कॉम्पुटर का कसल्यातरी स्क्रीन समोर बसलेली माणसे घाई घाई किंवा प्रचंड थंड पणे...एकमेकांना आदेश देत सुटतात ... मागे बोंब स्फोट होत असले तरी उडणारी / धावणारी जी माणसे असतात ती काहीतरी पुचाट विनोद करत असतात...किती वेळ तेच तेच... प्रचंड उलथापालथ झाली तरी हिरो आणि हेरोईन आणि जी कोण टाळकी असतात त्यांना काही हि होत नाही... मग आमचे मिथुन, सुनील शेट्टी, या मंडळींचे सिनेमे बरे... ते निदान आव तरी नाही आणत... काही great बनवल्याचा.. . तुमच्या हातात खूप पैसा आणि technology आहे म्हणून डोकं न वापरता काहीही दाखवाल... ?

बुधवार, १० जून, २००९

नावडत्या झोळीत काय काय जमा झालंय?

लिहायचा कंटाळा नेहमीच येतो... आणि तो genuine असल्यामुळे मी हि त्याला टाळत नाही... ये किती येतोस तितका ये..

त्यामुळेच कि काय मी विचार करतोय ... सध्या डोक्यात जे चाललंय ते एका वाक्यातच लिहायचे .... लोकांना पण त्रास नाही...

हल्ली वैताग आणि कंटाळा फार येतात ... राग तर नेहमीचाच आहे .... कसं झालंय ... अमुक अमुक माणूस असा वागतोय .... ते मनाला पटलं तर टाक आवडत्या झोळीत नाहीतर नावडत्या झोळीत... अश्या दोन झोळ्या घेऊनच फिरतो.

बघूया नावडत्या झोळीत काय काय जमा झालंय...

१) हल्लीची हिंदी गाणी .... सिनेमे .... serials.... शी शी ... मराठी परवडतात ...

२) मराठी serials ज्यात झूम झूम असे आवाज आणि म्हातारी माणसे , तरुण माणसे सर्वाचंचे थोबडे close up मध्ये मागे पुढे करत राहतात ....

३) इंग्रजाळलेली मुलं... ह्यांनी काय घोडे मारलाय माजं काय माहित? पण नाही आवडत (यात पण २ प्रकार आहेत, जन्मापासून असलेले आणि नवीन तयार झालेले ) अर्थात नवीन तयार झालेल्यांना आणि हळू हळू इंग्रजाळत जाणार्यांना आम्ही डोळ्या समोर पण ठेवत नाही... बेक्कार लोक ... जन्मा पासून असलेले लोकांशी काही प्रोब्लेम नाही. म्हणजे जर नीट पहिला तर मला वाटत ढोंगी पणाचा मला राग येत असावा...

४) bike चालवणारे .... हि जमात सगळीकडे फोफाव्लेय .... यांना फटकावून काढायला पाहिजे .... रस्त्यावर मोठा आवाज करत .... लोकांची परवा न करत overtake करायचे .... अति वेगात गाडी चालवायची .... बस stop वर उभ्या असलेल्या माणसां मधून गाडी पुढे न्यायची .... कोणी हटकले तर ठसन द्यायची .... म्हणजे कसलाच धरबंध बाळगायचा नाही... हे असे एवढे वेगात कुठे जातात हे लोक आणि का? आई आजारी असते का यांची ? औषधे आणायला जात असतात का हे भिकारचोट लोक ... bike नियम न पाळता चालवणे हि एक प्रवृत्ती आहे.... तो माणूस आपल्या सामान्य जीवनात पण असेच वागत असणार .... संधीसाधू साले .... या माणसांपासून सावध राहायला हवे... किंवा जेंव्हा जेंव्हा संधी मिले तेंवा यानां फटकावला पाहिजे ... (१,२ प्रसंग झालेत तसे .... मज्जा येते...) तुम्ही इथे माज्या मनस्थिती ची तुलना "डोंबिवली फास्ट" मधल्या "माधव आपटे" शी केलीत तर कळेल मी का चिडतो ते? माधव आपटे तसा सर्वां मध्ये असतो .... थोडा थोडा ... जास्त नसतो ... जास्त झाला कि गोळी खावी लागते...

५) bike वाल्यांसार्खेच बस मध्ये चढून मागे मागे राहणारी माणसे .... यांचे शिक्षण कधी होणार ? म्हणूनच हे वर्शोनावर्ष बस मध्येच प्रवास करत राहतात आणि मरून जातात म्हातारे होऊन .... बुद्धी ची वाढ अशी नाहीच ...

६) हल्ली अंगात एक नवीन sense तयार झालाय... माणूस ओळखण्याचा ... कोणीही chat वर ..फोन वर एक अक्षर जरी बोलला तरी मला कळते (असा मला वाटतंय.. खरं कि खोट माहित नाही...) कि हा खरंच मनापासून बोलतोय... खोट बोलतोय ... ओढून ताणून बोलतोय ? कि अजून काय? सर्व स्पष्ट कळत... (येडा झालोय कि काय मी च्यायला ? :)) ...असो !!!

७) हल्ली इतरांशी मराठीत बोलणे सुरु केलंय... कोणी हि असो... vodafone ग्यालरीत बसणारी पोरगी असो ... भय्या रिक्षावाला असो ... कोणीही माय चा लाल असो ... पहिल काम मराठीत बोलण... मराठी ला कमी समजणारी .... शिवाजी महाराजांविषयी काही बोललो कि शी... म्हणारी माणसे माज्या या नावडत्या झोळीत पार तळाशी चेपून ठेवलीत मी...

८) दर वीकेंडला (कसला डोंबलाचा विकेंड ... येडझवे गिरी सगळी ) न चुकता हॉटेलिंग आणि गरज नसता ... छंद म्हणून ... कंटाळा आलाय.म्हणून... शॉपिंग करणारी माणसे .... ( अशी मस्तकात तिडीक जाते ना... माज्या एका मित्राने तर यांना कीड न्याप करून यांची पैशाची मस्ती जिरवायची कल्पना सांगितली होती... भन्नाट आहे कल्पना... ) आणि अजून एक जमात आहे यांच्यात ... खूप दिवस काहीच खरेदी केली नाही म्हणून शॉपिंग करणारे पांचट लोक... लट्ठ पगार मिळतायत म्हणून हि थेरं यांची ... साले ... उद्या कंपनी ने नको तिथे लाथ मारल्यावर ....बर्रोबर वठणीवर येतील सगळे... पिज्जे ... पास्ते .... म्याक फूड ... बटर चिकन... गार्लिक नान रोटी .... रुमाली रोटी ... आणि काय काय खातात ... अंगात चरबी सगळीकडून लोंबत असली तरी ....

सध्यातरी नावडत्या झोळीतुन एवढाच काढलाय बाहेर... पुढचं नंतर ...

शुक्रवार, १ मे, २००९

calligraphy

माझे calligraphy चे प्रयत्न ... उगाच आपल काहीतरी ...


गुरुवार, २३ एप्रिल, २००९

"मी शिवाजी राजे भोसले बोलतोय "

पहायचा, पहायचा अस बरेच दिवस मानत होत... शेवटी पहिला...

पहिल्या दिवशी गेलो तर सिनेमा हौसफुल होता .... जरा वाईट वाटल... पण एक माला आवड्ल ते म्हणजे multiplex मधे शनिवारी पण मराठी सिनेमा जोरात चालतोय ते ... म्हंटला बघुया नंतर... काही बिघडत नाही ...

सिनेमा म्हणजे आपला जिव की प्राण ... त्यात थोरल्या महाराजांच्या नावावर काढलेला सिनेमा म्हणजे पहायलाच हवा होता ... सिनेमा आवडला ... ज्या काय थोड्या माफक अपेक्षा होत्या त्या पूर्ण झाल्या ... मांजरेकर कडून किती अपेक्षा ठेवणार ? मराठीतला माझा अजुन पर्यंतचा आवडता सिनेमा "डोम्बिवली फास्ट "।

हल्ली मराठी सिनेमात पूर्वी पेक्षा चांगला चकचकीतपणा येतोय... तबला सितार बासरी यात अडकलेल्या मराठी संगीतात नविन आधुनिक प्रयोग होतायत ... (सामान्यांच्या भाषेत एक वाक्यात सांगायचे तर ) एकंदर मराठी सिनेमा ची quality सुधर्तेय...

मशिराभोबो मधे काही गोष्टी मला नाही आवडल्या ... सिनेमात मराठी माणसावर अन्याय झालाय ... त्याला सगळे कमी लेखता आहेत .... हे एवढे परिणाम कारक नाही दाखवलेले ... सचिन खेडेकर हा काही घाबराट वैगरे नाही वाटत ... तो तर मला पहिल्या पासून कडक्च वाटला ... (शेवटी सिनेमा हा दिग्दर्शकाचा असतो ... कदाचित त्याला तसाच दाखवायचे असेल... आपण कुठ्यला mindset ने ते बघतो त्यावर आपले interpretation अवल्म्बुन असते... ) शिवाजी राजांचा घोड़ा फारच पुचाट वाटला ... शेवटी खेडेकरांची मुलगी साईट हयाक करते ते फार हास्यास्पद आहे...असो...

आवडलेल्या गोष्टी म्हणजे... सिनेमाची कल्पना (मध्यवर्ती ... का काय म्हणतात ना ती ...) लय भन्नाट !
मराठी कलाकारांची acting (त्यात कोणाचे ही दुमत नाही... ) लय भन्नाट !
fusion केलेला अफझल खान वधाचा पोवाडा ...मस्तच ... (असे खुप यायाल हव हो मराठी मधे)
चटपाटित संवाद ... मस्त

आणि महेश मांजरेकर, महाराजांच्या वेशात कड़क दिसतात .... काही लोक बोलतात की मांजरेकर म्हातारे वैगरे दिसतात पण त्यात काय दम नाही ... च्यायला हे लोक काय बघायला गेले होते काय खरे शिवाजी महाराज अमुक अमुक वयात असे दिसत होते ते ... कोणाला माहिती आहे का ते खरेच कसे दिसत होते ते... ?

अरे आपण लोकल मधे जाऊन येउन इतके थकतो की ३० मधेच ५० चे वाटायला लागतो... आणि महाराजांसारखा
एवढा मोठा माणूस ज्याने आपली उभी हयात घोड्यावर ... सह्याद्रीच्या उन पावसात काढली ... कित्येक लढाया केल्या... ते काय गोरे गोरे .... गुट गुटित... गोड गोड दिसणार आहेत? ते रापलेले आणि राकट दिसायला हवेत... (हे सर्व माझे interpretation)...

तर सांगायची गोष्ट अशी की काही ही पुचाट कारणे न देता ... हा सिनेमा बघा... मोठ्या पडद्यावरच बघा अणि मग काय ते बोला...

गुरुवार, १६ एप्रिल, २००९

कसाब बाळा ... उगी उगी

कसाब्च्या एक एक बातम्या ऐक्ल्यात ना? येड्या सारखा हसतो काय? आपल्या न्याय व्यवस्थे ला हसतो की काय तो? तो मनात म्हणत असेल काय येड झवे लोक आहेत भारतातले ... मी यांच्या छाताडा वर थया थया नाचत गोळिबार केला , निरपराध लोकाना झुरळ मारावित तसे मारले... यांच्या डोळ्यासमोर रक्त मासाचा चिखल करून दाखवला... आणि ही माणसे अजुन पुरावे गोळा करतायत... एखाद्या वेड्या माणसाने न दिसणारा कचरा गोळा
करावा तसा ... पेपर काय वाचायला मागतो... मग न्यायमूर्ति त्याला आश्वासन पण देतात .... कसाब माझ्या बाळा ... उगी उगी ... कायद्यात बसत असेल तर देऊ हा आम्ही तुला पेपर... उद्या तो कायद्यात काय काय बसवेल आणि कोणाच्या तरी घरात जाउन झोपेल ... मी तर म्हणतो त्याच्या आई वडिलांना विचारून त्याच्या साठी एखादी मुलगी बघा म्हणावे... लग्न उरकून टाकू... VT स्टेशन वर मंडप उभारू ... मुलगा लग्ना नंतर तरी सुधारतो का बघू... जबाबदारी येइल मग कुठला वेळ मिळेल त्याला लोक मारायला ...

त्याचा काय भरवसा नाही निवडणुक लढवायला मागायचा तो ... मग कायदा पण म्हणेल कसाब माझ्या बाळा ... उगी उगी ... कायद्यात बसत असेल तर देऊ हो आम्ही तुला लढवायला ...

काय चाललय हे ? हे असले कायदे बदलायला नकोत...? काही हुशार टाळकी बसवून अशा परिस्थित योग्य आणि तत्पर न्याय निवडा होण्यासाठी काहीतरी करा ना? हे असले कायदे बदलायला कसले प्रोब्लेम्स असतात हो?
आणि म्हणे महासत्ता ? डोम्ब्लाची महासत्ता ?

सोमवार, ६ एप्रिल, २००९

कही येड्च्याप माणसे

साधारण रोजच्या आपल्या जगण्यात आपल्याला नीरनिरळ्य माणसांशी सामना करावा लागतो , विविध रंगांची स्वभावाची , philosophychi माणसे आपल्याला आढ़ळुन येतात... त्यातली कही आपल्या डोक्यात जातात... काही मनात घर करूँ राहतात ... काही कुठेच पोहचू शकत नाहीत ... काही आपल्याला चिड आणतात... काहीना आपण चिड आणतो... काही आपल्याला हसवतात ... काही आपल्याला हसतात ...

त्यातली काही माणसे मला येड्च्याप category मधली वाटतात ...

१) कोणी माणुस मेल्यावर जेंव्हा आपण त्यांना आपण सांगतो की "अमुक तमुक माणुस गेला " तेंव्हा ही माणसे किन्चित्शी हसतात आणि मग पुढचे प्रश्न विचारायला लागतात... म्हणजे हसून ते विचारतात "काय...बोलतो ? (किंचित तोंडावर हशा )... कधी? कसा रे? वैगरे वैगरे ..."

२) बस मधे बसल्यावर काही माणसे मी पहिलियेत ...जी खिडकीची काच कधीच वर खाली करत नाहीत... म्हणजे जी चढतात टी लगेच येउन सीट वर घाबरून गेल्याप्रमाने बसतात ... खुप गरम होत असेल अणि काच बंद असेल तर टी तशीच खाली ठेउन देतात... आणि घमने हैरान होतात... थंडी मधे याच्या उलट करतात...

३) बस मधे समजा खुप गर्दी असेल पुढून एखादा आजा किंवा आजी चढल्या ... अणि टिकिट देणारा (च्यायला conductor लिहिता येत नाही इथे ... ब्लॉगर वल्यांच्या आय्चा घो... ) मागे असेल तर साधारण चतुर लोक पैसे मागे पाठवतात ... अणि टिकिट पुढे मागवतात । साधा हिशोब असतो ... पैसे आपल्या पुढच्या माणसाला द्यायचे ... टीला सांगायचे तू तुझ्या पुढच्या ला दे... असे करत करत ते पैसे conductor कड़े पोहचतात... तसाच उल्टा प्रवास करून टिकिट मागे येतात... पण काही येड्च्याप लोकाना हे कळतच नाही ... ते पैसे हातात आले की मक्ख चेहर्याने बघत बसतात .... पैसे द्यायच्या अगोदर त्याना हाक मरावी तर घाबरून लक्ष नस्ल्यासरखे दाखवतात ... मग सांगतात conductor बहोत लाम्ब है !! तेंव्हा मला वाटते त्याला सांगावा अरे येड झ@#@@नि च्या "conductor बहोत लाम्ब है" इसी लिए हम ने ये खेळ मांडा हैं ना ? पैसा पास पास करनेका ... बात करता है तोंड वर करके ...
असो...
४) आपलाच म्हणण पुढे रेट्नारी माणसे ... मला तर त्यांचा हेवा वाटतो ... कुठून आणतात ते इतका आत्मविश्वास? असाच एक टैक्सी ड्राईवर मला भेटला ... सगल्या चुकीच्या गोष्टी तो आत्मविश्वासाने सांगत होता... एवढ्यात २४ तास फालतू मचमच करणरे (FM) रेडियो असतात ना ? त्यातून जन हितार्थ एक जाहिरात कर्करली
हेलमेट न वापरण्याची किती विविध कारणे मनसे देतात ... पण अखेर त्यांचाच कसा लॉस आहे वैगरे...
ती ad संपली आणि या माणसाने त्या ad मधली जी खोटी कारणे होती तीच कशी बरोबार आहेत हे सांगायला सुरुवर केलि ... पण तो ज्या स्टाइल ने सांगत होता ते ऐकून मला वाटले की खरच ती जाहिरात हेलमेट वापरायला सांगत होती की वापर टाळाय्ला सांगत होती.. (हा प्रसंग जसा झालाय तसा नाही लिहिता आलाय... परत लिहायला लागणार बहुतेक ... aso)

अजुन काही येड्च्याप माणसे थोडक्यात

५) cunductor ने टिकिट दिल्यावर चक्क त्याला थैंक्यू म्हणणारि माणसे...
६) रोजच्या प्रवासात दिसेल त्या छोट्या मोठ्या देवळाला छोटे छोटे नमस्कार करणारी माणसे

सध्यातरी एवढीच आठवतायत बाकीची पुढच्या पोस्ट मधे ...

रविवार, २९ मार्च, २००९

कं टा ळा / टिर टिर आणि बरच काही

माला दिवसातून खुप वेळा कं टा ळा येतो... त्यमुळेच ब्लॉग वर काही लिहिता येत नही। खुप प्रसंग असतात लिहिण्यासारखे पण असे वाटते का लिहावेत ते ब्लॉग वर... बर्र ब्लॉग पण माझ्यासाठीच आहे ना? माझे अनुभव मी मलाच का सांगावेत परत, ते पण लिहून ... लिहिता लिहिता ते अनुभव कागदावर काही उतरत नाहीत जसे च्या तसे
आणि ते खोट खोटे ... आव आणून लिहिणे मी हल्ली बंद केलाय. म्हणजे पूर्वी लिहिले ते खोटे होते असे नही। पण त्यात लोकाना आवडेल का ? त्याला कमेन्ट मिलतिल का वैगरे विचार असायचे। लिहिताना मी नेहमी कोणाची तरी स्टाइल वापरायचा प्रयत्न करायचो... म्हणजे मी वाचलेल्या अणि आवडलेल्या लेखकांचा पण तसे कधीच लिहायला जमलेले नाही ... त्या मुळे आता ठरवलय स्वाथाशीच गप्पा मारल्या प्रमाणे लिहायचे. कधी जगाचे सर्व टेंशन आपल्यावर असल्यासारखे, कधी निर्लज्ज पणे... कधी वात्रट पणे... कधी बुद्धू माणसा प्रमाणे, थोडक्यात एक माणुस आपल्या सर्व तथाकथित गुण दोष ओलखुन लिहिल त्या प्रमाणे ... कसलाही आव ना आणता...
(काय च्यायला आव आव आणि काव काव लावलीय ... मघा पासना... हो पण आवे वरुन शौचा शी संबधित जोक मी नाही करणार ... )

लिहिण्याची नविन शैली बिली सापड़लिय ह्या गैरसम्जुतित राहून ही टिर टिर आता बंद करतो ...

सोमवार, २ मार्च, २००९

rgv आणि arr

राम गोपाल वर्मा माझा आवडता दिग्दर्शक आहे ..."आग " सिनेमा ला कोणी विसरु शकत नही तरी ही हा माणुस खरच खुप हुशार आहे ... जितका हुशार , विद्वान् तितकाच talented अणि arrogant ... त्याच्या कडून एक गुण घेण्या सारखा आहे तो म्हणजे त्याचे सिनेमा बाबतचे डेडिकेशन ... अधिक त्याच्या ब्लॉग वर वाचा http://rgvarma.spaces.live.com/

या माणसाने रहमान विषयी फार उत्तम लिहिलय...मला वाटत रहमान च्या प्रत्येक गाण्याची अशी स्टोरी दिग्दार्शका ने सांगावी फार मजा येइल वाचायला ...वाचा तर मग ...

I was making a Telugu film called Kshana Kshanam with a first-time music director called Keera Vani, now known as M.M.Kreem. One day at the recording studio while we were having lunch, Rickey, a rhythm programmer working with M.M.Kreem at that time, mentioned to me that I should work with this very talented keyboard player called Dilip. That was the first time I had ever heard of A.R.Rahman. I didn’t take Rickey seriously. Much later when I happened to listen Roja’s songs at Mani Ratnam’s home, long before the film released, I was blown away with the sheer originality of the songs’ orchestration and tunes. I immediately wanted to sign him for a film I was making with Sanjay Dutt called Nayak, and for Rangeela. But my investors preferred Anu Malik, as they felt the success of the music of Roja’s dubbed version was a fluke, and that this kind of music would not work in Hindi. The very fact that A.R was not signed by any top Hindi filmmaker after Roja is proof-enough, they reasoned. They said that Anu Malik was at the top of his form after Baazigar, and that we would get a much bigger price for the audio.

I bartered with them that I will sign Anu Malik for Nayak if they allowed me A.R for Rangeela. They agreed, but the plain truth behind it was that they were not really interested in “Rangeela” as Sanjay Dutt post “Khalnayak” was a much bigger star than Aamir at that time. After 20 days of shooting for Nayak Sanjay got arrested in the serial blast case and the film was shelved. (Much later the script of Nayak I made it as Sarkar).

Before A.R, I have worked with Ilayaraja, M.M.Kreem and Raaj Koti, and knew on a personal level many other music directors and their working styles. What struck me first when I met A.R was the incredible dignity with which he carries himself. There is neither an iota of arrogance nor a halo of pride which success invariably brings to people. After telling him the story of Rangeela, I showed him references of some Hollywood musicals, and described to him the visual style I was planning to capture the film in. Once he went through the situations, the compositions he came up with used to surprise me, though not always pleasantly. That is because his tunes were so original in his interpretation of the emotion of a situation that a conventional ear will take time to let it sink in. That I think is the reason one tends to like his music more and more as one listens to it again and again. A case in point is the Hai Rama song where my brief to him was that I wanted to shoot an erotic number, wherein more than the romance I wanted to capture lust in Urmila’s and Jackie’s faces. I said to him that when animals have sex they are not ashamed, or feel shy, as they are so completely lost in their own feelings for each other, and hence do not care about where they are and who is watching them. The visual of Urmila and Jackie circling each other in the Kuldhara ruins of Rajasthan was the key image I gave him.

After the brief I was subconsciously expecting him to come up with a tune, something on the likes of I Love You (Kaate Nahin Katthe Yeh Din Yeh Raat) in Mr. India. What he came up with was the Hai Rama tune, which sounded to me like some classical Carnatic raga, and my first reaction was that he had lost his head. But when I kept hearing it, it grew on me like an obsession, and I finally said that we will go ahead with the tune even though I was still unsure, deep inside, of how it would fit into the situation. But when he finished the entire track with the orchestration it was beyond my wildest imagination that an erotic song can be made to sound like that. He captured the intensity of the eroticism and the purity of its feeling in the beginning alaap, the cello themes, and through the wild tablaas which elevated the effect of the images I created, many times more than what they would have been otherwise.

One other trait I noticed about the difference between A.R and other music directors is that where the others pretty much dictate to the musicians and the singers about what they want, A.R interacts with them; in a manner of making each and every one of his solo musicians and singers feel as if it is their song and not his, thereby placing the onus on them to feel from within to get the best out of them. This I have never ever seen remotely practiced by any other music director.

Whereas most music directors record the final track first, with all the orchestration and get the singer to dub the last, A.R invariably gets the singer to dub on a base rhythm track first and does the orchestration later, as he wants the orchestration to rise from the depth of the feeling in the singer’s voice. That’s the reason why with every one of his tracks you can’t recognize where the music ends and the voice begins, and vice versa. Each and every instrument is made to be played with the same emotional depth as that is in the singer’s voice.

Not knowing technicalities of music I would think the phenomenon of A.R owes not only to his obvious talent but also to his incredible patience, focus, and dedication towards a song he is creating. The moment they finish recording a song, most music directors forget about it and move on to whatever else they are doing. A.R invariably keeps revisiting his song and effecting changes onto them (Read it as sculpting and polishing). Until a time the tracks have to leave for the audio company, he treats each and every song of his like his own daughter whom he is preparing for a marriage with the listener.

Also, A.R is the only artiste I have met who does not have creative arrogance. I mean that he never defends his work if it were to be criticized. He was recording The spirit of Rangeela theme in Chennai while I was shooting in Mumbai. When he sent the track to me I didn’t like it, at first hearing. Not just me but the entire unit didn’t. I called A.R and told him that it was not working. Without a second’s pause he said he will work out something else, and this he said after having worked on the track for more than a week.

As I was playing the spirit theme in my car over and over again, at some moment it hit me like a thunder bolt, and I told him that I must have been out of my mind not to have liked it in the first place. He smiled and said “I knew you would like it eventually”.

The aesthetics of his song tracks are beyond compare to any other music director’s. What I mean by aesthetics is, if the melody is the story, the various instruments and the way they are recorded, played, and their inter-volume levels and tones would be like art direction, cinematography etc. So purely in melody one might still feel a difference in their own individual favourites, of what they like more and what they like less, but his aesthetics are always perfect irrespective of the overall effect of the song.

I can never forget a line of Rahman’s, which he said to me while at his studio, “I’ve decided that whatever goes from here has to be good”. He said it with neither arrogance nor extreme confidence. It was just so very simply said just as a decision he took and that single sentence made me understand A.R’s greatness, more than his music itself. I have known many including myself who said, thought, and wished the same, but with the exception of A.R I have yet to meet a single man who practiced it and continues to practice it. Jai Ho!


Ram Gopal Varma

सोमवार, २३ फेब्रुवारी, २००९

मी पेढे वाटतो

सोमवारी ऑफिसला जाताना गाडीत असताना मित्रांचे फ़ोन आले ... congratulations.... अभिनन्दन ....
माला कळले...तड़क मिठाईवाल्याकडे गेलो... १ किलो पढे घेतले... ऑफिस मधे येउन दप्तर ठेवले ... सर्वाना पेढे वाटले ... पहिल्यांदा लोकाना कळेना ... त्याना वाटले मला मुलगाच झाला की काय? कही लोक कारण ऐकून wow !thts the स्पिरिट म्हणाले ..... काही लोकानी भुवया उंचावुन माज्यकडे पाहिले ... सगलेच आश्र्याचाकित झाले ... मी असे काय मोठेसे केले होते? १५/१६ वर्षा पूर्वी होणारी गोष्ट आज झाली होती... म्हणून मी पेढे वाटले होते...

रहमान ला एक नव्हे २ oscars मिळाले होते... माणुस वेडा नाही होणार? पेढे नाही वाटणार? आता नाही वाटायचे तर कधी वाटायचे...? जय हो रहमान बाबा की ...

बुधवार, ११ फेब्रुवारी, २००९

माझ्या काही महत्वाकांक्षा

माझ्या काही महत्वाकांक्षा, इच्छा, ज्या पूर्ण करणे ... फक्त माझ्या आणि माझ्यावरच अवलंबून आहे

१) एक high end SLR कैमरा घेणे...
२) माझी बरेच दिवस रखडलेली माझी documentry "कोकणातली भूते" ची पुर्वतयारी चालू करणे.
३) कार मधे जुनी ऑडियो system काढून ... नविन बसविणे .
४) ऑटो रिक्शाचा वापर टाळुन बस अणि रेलवे ने येणे जाणे करून वाय्फाळ खर्च टाळणे॥
५) नविन rajor घेणे... (१ महिन्या पासून विचार करतोय घेऊ घेऊ ...)
६) कदम नावाच्या मित्रा बरोबर कोल्ह्पुर - पावन खिन्ड ते विशाल गड असा प्रवास करणे। (आम्ही दोघे तथाकथित शिव प्रेमी आहोत.)
७) दुपारच्या वेळी झाडा खाली मस्त झोपणे

सध्या एव्ढ्यच आठवतायत ... बाकि उदया हँ !!!!

मंगळवार, १० फेब्रुवारी, २००९

इअर फ़ोन हरवला

च्यायला आज माझा इअर फ़ोन हरवला ... खुप वाईट झाल... दिवसातला quality टाइम मी ज्याच्या सहाय्याने घालवायचो तो माझा इअर फ़ोन नेला कोणीतरी माज्या ऑफिस डेस्क वरुन... खुप सर्च करून मी तो मिळवला होता क्रिएटिव ep ६३० ... (किंमत : ९००/-)...

पूर्वी असे काही झाले की मनाला प्रचंड मनस्ताप करून घ्यायचो... काल्पनिक चोराला खुप शिव्या द्यायचो... पण हल्ली तसे नही करत... आपले काही नुकसान झालाय असे समजल्यावर हल्ली मी दुःख नाही करत बसत ... जास्तीत जास्त ५ मींनिटे त्याचे दुःख होते .... मग मन आपोआप काही गोष्ट करते ... म्हणजे पहिली शोधा शोध ... लोकाना विचारणे ... त्यात पण अपयश आला की मग मी थांबतो... गोष्ट हरवली ना ... जाऊ दे ... आपण नविन घेऊ ... कारण गेलेली गोष्ट मनस्ताप केल्याने काही परत येणार नसते ... मग ती परत विकत घेण्याचे प्लान मी करू लागतो ... कारण माज्या हातात तीच गोष्ट असते...

सध्या डॉ आनंद नाडकर्णी चे मानस शास्त्र वरचे पुस्तक "स्वभाव विभाव " वाचतोय ... खुप मस्त पुस्तक आहे। त्यात लिहीलय ... प्रतेक त्रासदायक परिस्थिति मधे २ गोष्टी असतात .... १) आपल्या कंट्रोल मधे असलेल्या गोष्टी २) आपल्या कंट्रोल च्या बाहेर असलेल्या गोष्टी ...

कंट्रोल बाहेर च्या गोष्टी आपल्या हातात नसतात तेंव्हा त्यावर तुम्ही किती ही डोके फोड़ करा त्रास आपल्याला असतो... तेंव्हा अशा हाइपर situation ला थोड़ा थांबा ... कंट्रोल चा विचार करा... सर्व परिस्थिति सामान्य होते...

आणि एक महत्वाचे ... हे सगळे केल्यावर तुमचे दुःख दूर होइल वैगरे काही नाही ... कारण आपण माणसे आहोत ... दुःख होणारच ... पण त्याचा जास्त बाऊ करून घेऊ नका ... दुखाचा ढग मनाच्या आभाळा वर आला की त्याला जास्त रेंगाळु देऊ नका ... त्या एका ढगाने अख्ख आकाश काळवंडू देऊ नका... ढग जसा आला तसाच निघून ही जाइल त्याचा स्पीड वाढवणे ... थाम्बवणे सर्वस्वी तुमच्याच हातात आहे .

बर्र माझा इअर फ़ोन कुठे सापडला तर मला कळवायला विसरु नका ... :)

सोमवार, ९ फेब्रुवारी, २००९

बालपण

काल एक मित्राचा लहानपणाचा किस्सा एकला ... त्या माज्या मित्राला त्याचे पालक , नातलग नेहमी जसे लहान मुलाना विचारतात तसे विचारायचे "मोठा झाल्यावर तू कोण होणार?" तेंव्हा मित्र म्हणायचा"मी इंजिनियर होणार "
(आताच्या काळात हे उत्तर सामान्य वाटले तरी त्यावेळी, नोकरदार मध्यमवर्गीय लोकात ते उत्तर फार कौतुकाचे होते ) मग पालक , नातलग सर्वजण खुश व्हायचे... वा किती "दूरदृष्टिचा आणि महत्वकांक्षी मुलगा आहे हो तुमचा" असे संवाद व्हायचे... मुलगा पण खुश असायचा...

पण खरी गंमत वेगळिच होती.माज्या त्या मित्राला इंजिनियर म्हणजे (सिविल, ऑटोमोबाइल ) असला eng..डोक्यात नव्हता...

त्याला रेलवे खुप आवडायची ... शिटि मारत , धुर सोडत जाणारे engine आणि त्यात बसणारा त्याचा ड्राईवर याची त्याला भयंकर क्रेज होती। त्याच्या बालमनाला वाटायचे engine चालवणारा तो "इंजिनियर ".म्हणून कोणी विचारला कोण होणार की तो निरागसपणे (लहानपणि सगळेच निरागस असतात म्हणा... आत्ता तो ....... असो ... )
सांगायचा मी ना? "मी इंजिनियर होणार"

किती भोळ्या समजुती असतात ना लहानपणी ? सगळा जग तेंव्हा किती मजेमजेचे ... सरळ ... सोपे वाटायचे...
कुठे गेले ते जग ? ते वेडे बालपण आणि बालमन ... त्या मित्राचेच नव्हे ... माझे ... तुमचे, आपल्या सगळ्यांचे ...

गुरुवार, ५ फेब्रुवारी, २००९

वेळ

खुप खुप लिहायचे .... पण वेळ मिळत नाही... तरी वेळात वेळ काढून हे एवढा तरी लिहिलय :)

बुधवार, २८ जानेवारी, २००९

पुन्हा ए .आर .रहमान

तुम्हाला सांगतो माझ आयुष्य या माणसाने जवळ जवळ ७५% तरी व्यापलाय...ARRahman

आम्ही मित्र पाटकर कॉलेज मधे शिकत होतो (शिकत म्हणजे सकाळी जायचो ... दुपारी परत घरी यायचो) मधल्या वेळात आम्ही काय काय प्रताप करायचो ते आमचे आम्हाला माहित... त्याला जर तुम्ही शिकणे म्हणत असाल तर म्हणा ... माझा काय जातय. हा तर कॉलेज मधे आम्ही विचित्र म्हणून गणले जात असू ... म्हणजे आमच्या एका हातात सदैव एक cassette (अर्थात arr chi) अणि एका हातात पुस्तक... पुस्तकांचा भयानक नाद होता मला ... आता ही आहे...

त्या वेळी आम्ही गाणी बिणि ऐकायचो पण कोणतीही .... choice वैगरे म्हणतात ना? तसले काही नवते... पार अनु मालिक , नादिम श्रवण वैगरे पण ऐकायचो... (ते वाईट संगीत देतात असे काही नाही... चांगले वाईट सर्व आपल्या मानन्यावर वर असते... रहमान आइकायला लागल्यावर आम्हाला कळले आम्ही किती सुमार दर्ज्याची सिनेमा गीते आइकय्चो ते ... ) त्या वेळी रोजा आला... लोकसत्तात त्याच्या परीक्षाणात लिहिले होते की याची गाणी फार वेगळी आणि गोड़ आहेत म्हणून... मग काय आम्ही सिनेमे वेड़े होतोच (अजुन ही आहोत ) पाहिला पिक्चर आणि काय सांगू च्यायला .... पुरी वाट लागली ... तसा actully लगेच काही प्रभाव वैगरे नव्हता पण एका शिळ्या दुपारी बडबड करत असताना आमच्या म्हणजे (मी , संजीव सैद , आणि अंकुश कदम) डोक्यात रोजा ची गाणी वाजायला लागली ... मला अजुन आठवतय आम्ही "ये हसीं वादियाँ " ची music आहे ना ? ती तशीच्या तशी तोंडाने म्हणायची कोशिश करू लागलो (आठवा त्याची सुरुवात) कुठे तरी थंडगार जागेत गेल्यावर वाटत ते ऐकून ॥ मग एका मागोमाग एक सुरावटी आम्ही आठवायचा प्रयत्न आम्ही करू लागलो, "दिल है छोटासा " "रोजा जानेमन " "भारत हम को " एकसे एक अगदी दगिन्यानी लखलखणारा बॉक्स असतो ना तशी होती रोजा ची cassette... मग ती विकत घेतली .... त्याचे कवर पण काय लालमलाल होते ... माज्या टू इन one वर ती लावली ... आणि काय सांगू ? जे काय सुरु झाल ... (आठवा दिल है छोटासा ची suruvat) मला वाटत तो जो काय sound होता, तो सर्वस्वी नवा होता आम्हाला... हिन्दी मराठी इंग्लिश कुठेच असला sound एकला नव्हता ... तुम्ही आता ही ऐका तुम्हाला पटेल मी काय म्हणतोय ते... बरा sound वेगला होताच पण गाण्याचे orchestration पाहिलात कसल केलय ते ... फक्त स्ट्रिंग्स , घुमणारा बास गितार, मिनमिनी आशा गोड़ नावाच्या गयिकेचा आवाज ढोलकी नाही .... कसला ठेका नाही ... वेगळ , वेगळ होता त्यात काहीतरी... आणि सगळ्यात कहर म्हणजे माझी भक्ति रहमान वर कधी जडली माहितेय ... जेंवा ते "येलेलो येले येलेलो "एकला तेंव्हा, नंतर मला वाटल की हा कोणीतरी वयस्कर , दाढ़ी बीढ़ी वाढवलेला बुड्ढा बाबा असेल ... national award घेताना पाहिला तर हा आमच्या सारखाच एक मूलगा ... भयानक लाजनारा ... कमी बोलणारा ... पण म्यूजिक देताना कुठे जात असेल हे सगले साधेपण ? मी, संजीव आणि विजय (काडू) अजुन ही त्याचे चाहते (चाहते फार boaring shabd ) आहोत... आमचा एक दिवस ही जात नसेल ज्या दिवशी आम्ही त्याच्या विषयी बोलत नाही... (आमचे आवडते विषय म्हणजे शिवाजी महाराज , पानीपत, भूते , सिनेमे आणि रहमान ) जवळ जवळ १५ वर्ष झाली असतील रोजा ऐकून ... आजुन ही आम्ही रहमांच्या प्रभावाखाली जगतोय ।

तर रोजा ने आमच्या डोक्यात घर केल्यावर आम्ही रहमान च्या नविन एल्बम च्या शोधत होतो ... काही तमिल
कैसेट शॉप वल्यानी सांगितले की "thiruda thiruda" नावाचा एक नविन मूवी आलाय। तो एकला आणि रहमान पूर्णपणे डोक्यात , मनात पार रूजत गेला। तो जो काय एक कोम्ब होता ... छोटासा हिरवा ... तो फोफवुन त्याचे आता सदाहरित अरण्य झालय... कधीतरी फेरफटका मारू त्यात ... थिरुडा थिरुडा मधे काय भरल होत अस ? ते पुढच्या भागात ...

चला आता थोड़े काम करू :)

कसा जमतो हो यांना ?

माझा एक मित्र अरविन्द एकदम दिलखुलास व्यक्तिमत्व, माझ्या ब्लॉग वर येउन त्याने माझ्या पोस्ट वाचल्या ... त्याला त्या चक्क आवडल्या (you r th only one arvind :)) मग त्याने पण सुरु केला ब्लॉग... आणि पठ्या sixer वर sixer मारायला लागला... एक एक दर्जेदार पोस्ट, एकदम आतून, मनापासून कोणा मित्रा बरोबर गप्पा माराव्या तशा... कसे जमते रे तुला एवढे लिहायला ? फेटे उडाले अरविन्द भाऊ...

चालू दया तुमचे लिखाण ... मजा येते वाचायला ...
मी पण तुज्या पावलावर पाउल टाकुन रोज काहीतरी लिहायचे म्हणतोय। (मराठी माणसे पायात पाय घालतात) पण आपण तसे नाही ... कोणीतरी मराठी वाचतोय... लिहितोय याचा खरच मला खुप आनंद होतो...

चला तर करू सुरुवात !

आणि हो राहिलाच अरविन्द जग्तापांचा ब्लॉग चा पत्ता कोण सांगणार ?
हा घ्या पत्ता http://blog.verticalsoftwares.com/

गुरुवार, १५ जानेवारी, २००९

रहमान रहमान आणि फक्त रहमानच !!!

गोल्डन ग्लोब जिंकाल्या नंतर मी ऐकलेला रहमान चा एक अप्रतिम इंटरव्यू ...

मंगळवार, १३ जानेवारी, २००९

पानीपत

तिळगुळ घेउन गोड़ कोणी बोलत नसतो॥
पानिपातावर लढ्लेल्या शुर विराना कोण कशाला आठवत बसतो ?


सदशिवराव् भाऊ पेशवे ,
पानीपत - मकर संक्रांत १४ जानेवारी १७६१

रविवार, ११ जानेवारी, २००९

जय हो ए.आर रहमान की

तोड़लस मित्रा ..... जिकलस !!!

गुरुवार, ८ जानेवारी, २००९

आजचा प्रश्न ... कालच उत्तर !

प्रश्न : बनारसी प्युअर १२० पानाचा शोध कोणी लावला ?
उत्तर : श्रीयुत अमरनाथ यादव , वय : ४५ अंदाजे, राहणार: उत्तर प्रदेश, सध्या वास्तव्य : रामलीला मैदान गल्ली